Erwin Wieringa

Vandaag was er op radio 1 een speciale reportage over zorgboerderijen. De administratie en de vermaledijde AWBZ! Zo gaan mooie initiatieven naar de kloten, de verslaggever benadrukte het idyllische karakter en zei ’s morgens om kwart over acht dat de gehandicapten er zijns inziens erg gelukkig uitzagen. Voor zover hij dat van enige afstand kon beoordelen natuurlijk! Hij vond dat het wellicht ook wel wat was voor de presentator in de studio, die het met een ironische grinnik onmiddellijk beaamde.

Nou ben ik zelf laatst ook uitgenodigd door een vriend om een dag bij een betrokken boer in het hooi een beetje te komen hemelbestormen. En natuurlijk wil ik dat. Ik ben nog niet zo sceptisch dat ik alles van te voren wel weet. Van Reiki tot hypnose, ik wil het best proberen. Zolang ze me niet vastbinden en na een tijdje weer laten gaan vind ik alles best en wie ben ik om te zeggen wat werkt en wat niet?

 Wat me niet lekker zat was de gemakzucht van de reportage. Niemand met een handicap wat gevraagd en geen poging om te begrijpen wat daar nou werkelijk gebeurt. Het was zoiets van: het zijn rare dingen daar op die boerderij, maar tja, wat wil je, het zijn ook een ander soort mensen. En als hen dat nou rustig en gelukkig houdt, wat is daar dan op tegen?

Special olympics, only friends, g-voetbal, de klup, allemaal namen voor veelgeprezen initiatieven waaraan de ‘gehandicapte medemens’ een beetje levensvreugde  kan ontlenen. Ik had er altijd een beetje ongemakkelijk gevoel bij. Moest je niet juist integreren, de confrontatie opzoeken? Het leven is niet altijd even vriendelijk. Verliezen en confrontaties aangaan horen erbij. Trouwens ook in de gehandicaptenwereld is een stevige pikorder, vergis je niet!

Aan de andere kant zoek ik ook regelmatig het contact met mensen van gelijk niveau. Ik bedoel maar, ik doe wel eens mee aan de liefhebberversie van een bekende wielerwedstrijd met een heel peloton behaarde dikbuikige mannen van middelbare leeftijd en geen haar op mijn hoofd die erover denkt aan de échte wedstrijd mee te doen. Het moet wel leuk blijven.

Nee, misschien zit mijn ongemakkelijk gevoel meer in het heimelijk verplichtende karakter van die specialisatie. Het benadrukt meer het anderszijn dan het gemeenschappelijke. Bij de paralympics zei een commentator: “allemaal heel knap van die Esther Vergeer, maar mij interesseert het geen bal. Het is geen sport, maar vrijetijdsbeoefening en dat kan ik ergens anders ook wel zien.” Nou denk ik dat Esther Vergeer wel degelijk een topsporter is met het hele leven dat daarbij hoort. Maar haar ware topsportmentaliteit bleek mij pas werkelijk in het artikel in De Volkskrant van afgelopen week, waarin ze aankondigt toe te treden tot de reguliere competitie in het dubbelspel in de tweede klasse. “Mensen raken dikwijls in een isolement als ze in een rolstoel belanden.” “In plaats van rechtreeks te vragen wat er is en hoe men kan helpen, vragen ze het omstanders. En zo raak je gewend aan het ontlopen van de confrontatie en neemt het isolement toe.” Ja, Esther heeft haar partij verloren en kon slechts met grote moeite het toilet inkomen. Ze haalt haar schouders op. Het hoort erbij en door er te zijn, verander je de dingen sneller. “Ik moet het allemaal nog ervaren. En doen, meedoen en leren.”

Absoluut een topsporter en rolmodel!