Ontucht 19 juni, 2009
Bijna 100 kinderen tussen 6 en 16 jaar misbruikt door een zwemleraar in Brabant.
Veel kinderen hebben een beperking, zijn verstandelijk gehandicapt.
Het lijkt erop alsof nu ook Nederland een echt stevige kindermisbruikzaak te pakken heeft en de afkeuring en boze reacties zijn niet mals, en menig functionaris reageert geschokt.
Ook wordt erop gewezen dat deze “doelgroep” extra kwetsbaar is omdat mensen met een verstandelijke handicap niet snel doorhebben dat iemand slechte intenties heeft.
Ik heb daar zo mijn twijfels over. Ik vermoed namelijk dat ook veel andere Brabantse kinderen tussen 6 en 16 niet zo “streetwise” zijn dat ze direct een misbruiker in het snotje hebben. Nee, de reden dat deze zaak zo ernstig uit de hand is gelopen moet denk ik mede ergens anders gezocht worden .
Hulpverleners die met gehandicapten werken zijn altruïstische en zorgzame mensen. Onder de hoede van deze speciale mensen is je kind altijd veilig. Althans, dat nemen we aan. Uit onderzoek blijkt echter dat deze mensensoort niet zoveel afwijkt van de gemiddelde andere medemens. Het zijn mensen net als wij, behept met goede intenties, maar er zitten ook rotte appelen tussen. Daar ga je meestal niet van uit, maar toch is het nuttig om stil te staan bij de cijfers van (seksueel) misbruik van mensen met een verstandelijke handicap.
Van alle meisjes is een groot deel –geschat wordt meer dan 70%- op enig moment wel slachtoffer van seksueel ongewenste handelingen. Van alle mogelijke daders mogen we echter het verzorgend personeel niet uitsluiten. Psycholoog en onderzoeker John O’Brien van de Syracuse University van de staat New York, gespecialiseerd in gehandicaptenstudies, betoogt dat hulpverlening als een magneet werkt op fantastische en zorgzame mensen, maar ook een bijzondere aantrekkingskracht uitoefent op potentiële misbruikers en sadisten. Hij vermoedt dat 1 op 7 een reële inschatting is.
Wat valt daaraan te doen?
Ik denk dat juist het blind vertrouwen op het ‘veilige’ van de speciale omgeving risico’s met zich meebrengt. De kinderen in Brabant kregen privé-les, waren alleen met de leraar. Zou het ooit zover gekomen zijn als er andere kinderen bij waren geweest, als ze onder de meer kritische ogen van ouders, andere kinderen en omstanders hun baantjes hadden getrokken?
De zwemscholen in Brabant hebben geschokt gereageerd en beraden zich op hun reputatie, heb ik gelezen.
Ik hoop dat ze als ze de schok te boven zijn zullen beseffen dat ze hun reputatie kunnen redden door de deuren voor kinderen met een handicap wagenwijd open te zetten, niet op speciale uren, maar zoals voor iedereen.