Naar Huis 15 juli, 2009
Het wordt zoetjesaan weer tijd om me voor te bereiden op mijn herintegratie in Nederland en stiekem nog even terug te kijken.
Ik lees de berichten op internet:
Oproep om inclusiefilmpjes in te sturen, gericht aan zorginstellingen en hulpverleners. Nooit van John McKnight gehoord blijkbaar. Moet denken aan John O’Briens presentatie over “plastic words.” Inclusie en persoonlijke toekomstplanning worden steeds meer gebruikt als plastic woorden; ze zijn nieuw hulpverlenersjargon aan het worden en het is –als plastic- rekbaar en wordt steeds meer gebruikt om bestaande (hulpverleners)praktijken een modern sausje te geven.
Ook het bericht dat de VGN Heleen Dupuis wil voordragen als nieuwe voorzitter stemt me treurig. De organisatie van zorgaanbieders is blijkbaar vergeten dat de “ethica” Dupuis in 1992 nog een stevig pleidooi voerde voor euthanasie op baby’s met een handicap. Het zou de emancipatie van de vrouw in de weg staan. Ook heeft ze zich als VVD eerste kamerlid altijd verzet tegen de inclusie van kinderen met en beperking in het regulier onderwijs. Deze baantjesjager wordt nu door de naieve leden van de VGN als leidsvrouw omarmd.
Ook mooi nieuws, dat me weer wel naar de Nederlandse praktijk trekt. Baby Hendrikus mag bij zijn ouders blijven. Deze (eigenlijk schandalige) soap met touwtrekken tussen ouders en jeugdzorg duurde al veel te lang. Nu heeft de rechter besloten dat bij goede ondersteuning –en kan niet elke jonge ouder die gebruiken – er eigenlijk geen bezwaar hoeft te bestaan tegen het opvoeden van een kind door (deze) ouders met een verstandelijke beperking. Hoera voor de rechter en het gezond verstand. En ik hoop van de Brabantse zorg nog eens te vernemen he zij nu uieindlijk p deze zaak terugkijkt. Aan evaluatie van vergaderingen geen gebrek, aan evaluatie van bloopers in het beleid komt men vaak niet toe.