Meten en Weten 25 augustus, 2009
In Zomergasten van 16 augustus liet Trudy Dehue (hoogleraar RU Groningen) een filmpje zien waarin een observant gezeten op een ‘umpire’stoel het gedrag van een alleenstaande man moest beschrijven. Duidelijk wordt dat de beschrijving danig te lijden heeft onder de absurde omstandigheden waaronder dit gebeurt en het is wachten tot er beinvloeding over en weer gaat optreden. Het is de kijker heel snel duidelijk, dit werkt voor geen meter. Trudy Dehue maakt naar aanleiding van dit fragment de kachel aan met het langzamerhand stelselmatig door harde meettechnieken gedomineerde wetenschapsdenken. Trudy betoogt dat het inmiddels in onderzoek is aangetoond, dat een behandelaar die luistert en in gesprek gaat uiteindelijk beter resultaat boekt. Een gewoon gesprek is er echter (werkdruk) niet meer bij en het is niet voor niks dat dag in dag uit de krant (tenminste hier in Amsterdam) bol staat met de klacht “Ze” luisteren niet naar ons! Indicatiestelling, kostenbeheersing, kwaliteitsborging, het draait allemaal om hard cijfermatig onderzoek. Het is ook voor de minder ingevoerde buitenstaander al lang duidelijk dat de invoelende, meedenkende en af en toe inefficient werkende zorg tegenwoordig niet meer bestaat. Toch scoort menig zorginstelling hoog als het gaat om gehanteerde protocollen, klachtenbeleid en kwaliteitsbeleid. het is alleen zo jammer dat de klant dit niet als zodanig ervaart, maar de cijfers liegen niet.
In 1989 ontwikkelde Beth Mount in New York een fraaie tegenhanger tegen het cijferdenken, de zorgzwaartemeting en aanverwante weinig zeggende onzin. Ze noemde het toen het “belangenbehartigers perspectief” en haar fraaie vorm van plannen maken “personal futures planning.” Sinds 1992 werk ik volgens hetgeen me door Beth Mount e.a. geleerd is. Steeds zie ik groot enthousiasme bij mensen met een handicap en families, maar tegelijkertijd merk ik dat het tegenwoordig moeilijker dan ooit is om professionals en zorgorganisaties ervan te overtuigen dat het noodzakelijk is dat organisaties volgens Personal futures planning principes gaan werken. Het mag dan wel goed voelen, maar hoe leg je het in vredesnaam vast in een scoringstabel. Het wordt tijd voor een Landelijke Actie: Red het Luisteren! Red het Gesprek!
De vakantieperiode ging voor een deel de mist in. De Mexicaanse griep kreeg me in Italie te pakken en de Zorg sloeg daar op hol. Het is een beetje navrante illustratie van het stukje hierboven, maar vooruit. Ik heb een (engelstalige) column geschreven over het gebrek aan communicatie en de bizarre bijwerkingen daarvan. Lees sf on desolation row.
Tenslotte nog een fraai filmpje gevonden op youtube. Luisterend naar een straatmuzikant ontstond het “playing for change” project waarbij musici over de hele wereld samen het nummer stand by me uitvoeren.