Erwin Wieringa

Gisteravond werd ie gehouden: De Stille Tocht. Buurtgenoten van Dominique en haar moeder Ronnie toonden daarin hun medeleven en op de lokale televisiezender AT5 en de krant Het Parool werd door menigeen uiteengezet hoe het “zat.”

Wat is er gebeurd: moeder Ronnie (83 jaar) heeft 47 jaar haar dochter Dominique verzorgd. Ze heeft Dominique uit een zorginstelling naar huis gehaald na meldingen van geweld en seksueel misbruik. Sindsdien is ze het vertrouwen in de zorg kwijtgeraakt. Vanwege haar ouderdom etcetera heeft een bezoekend maatschappelijk werker moeder meegedeeld dat Ronnie opgenomen moet worden in een instelling. Na een melding over schreeuwen en krijsen heeft de politie de woning opengebroken en moeder gewond en dochter Dominique dood aangetroffen. Moeder is op verdenking van moord aangehouden en overgebracht naar het gevangenisziekenhuis.

De discussie in Amsterdam laait hoog op: het gaat hier immers om ‘mercykilling,’ moeder kon er niet meer tegenop. Ze hield zoveel van Dominique en wist dat haar leven aan het einde was en wilde (zo verklaarden buren) “Dominique meenemen.” De algehele tendens is dat moeder respect en medeleven verdient en zeker niet in een gevangenis hoort te zitten. Over Dominique weten we niet meer dan dat “ zij lijdt aan Down Syndroom.” En ik vraag me af of die twee woorden Down en Syndroom niet voor een vreselijk vertekend beeld zorgen. Het is voor velen gelukkig een bekend feit dat mensen met Down Syndroom niet lijden aan een ziekte, vaak in redelijke gezondheid oud kunnen worden en vooral -met de goede ondersteuning – een behoorlijk goed leven kunnen hebben. Toch associeert men nog al te vaak deze woorden met “drama en ziekte” en nu is een vrouw in de kracht van haar leven vermoord.

Dit is daarom een drama met vele kanten en het doet me denken aan de Tracy Latimer  zaak http://tinyurl.com/y8jw6q9

Tracy (Canada) werd door haar vader gedood (vergast in de garage) omdat zij pijn had, spina bifida en hij haar lijden niet langer kon aanzien. Hij werd wegens moord in hoger beroep veroordeeld tot 10 jaar gevangenisstraf. De ‘normale’ straf zou levenslang behoren te zijn volgens het Canadese rechtssysteem, maar de rechter vond dat dit een uitzonderlijke zaak was. De publieke opinie (70%) vond vrijspraak meer op zijn plaats en de zaak sleept nog steeds. Mensen met een handicap echter zijn en waren furieus over de manier waarop de hele zaak in de media besproken werd. Waarom, zo stellen zij, wordt  er in dit geval omdat het een persoon met een handicap betreft, met twee maten gemeten? Is het leven van iemand met een handicap soms minder waard, of een verzachtende omstandigheid? In de discussie wordt geen middenpositie gevonden. Partijen staan hier recht tegenover elkaar en Norman Kunc, bekend activist voor mensen met een handicap heeft naar aanleiding van deze zaak zijn Credo for Support geschreven. Hierin geeft hij aan hoe mensen met een handicap hun ondersteuning zien.

Terug naar Dominique komt bij mij de vraag op waarom blijft het maatschappelijk werk (MEE?) nu zo stil? Hebben ze moeder niet gewezen op de mogelijkheid om ook via een netwerkondersteuning en met gebruik van free lance ondersteuners de nodige ‘support’  te vinden? Waarom dat hardvochtige advies? Men wist toch van de achtergrond? Ook vraag ik mij af waarom de Amsterdamse gemeenschap nu al die krokodillentranen huilt. Hebben ze dan nooit overwogen zelf ook eens aan de bel te trekken of de helpende hand toe te steken? Ja, nu vanuit het café achter een glas met de microfoon onder hun neus weten ze het zo goed. Maar waar is de natuurlijke betrokkenheid bij hun buren en medemens. Dit gebeurde letterlijk voor hun deur en onder hun neus. Zou het kunnen zijn dat iedereen zich liet afschrikken door de gangbare denkbeelden bij een volwassen vrouw met handicap (zielig, onbekend, onbenaderbaar, oninteressant, “geef ze een vinger en.., ” “hoe moet je er überhaupt mee praten?” etc.)?

Wat een eenzaamheid en wat een vernauwde blik van iedereen die hierbij betrokken is.