Erwin Wieringa

Gisteren heeft u een stuk geplaatst over Ronnie en Dominique. Het artikel sluit met de woorden van zoon Blank “dit is de beste oplossing.” Vermoord worden door je moeder, de beste oplossing? Ik hoop niet dat dit het laatste woord is dat Het Parool aan deze zaak besteedt, want net als uw columnist Theodor Holman die in zijn column “Moeder” naar mijn gevoel ook weinig woorden wenste vuil te maken aan het lot van de dochter “haar leven was haar moeder,”  belicht u in uw berichtgeving wel erg weinig de kant van het (andere) slachtoffer: Dominique. Ik ken haar niet, maar wens toch aan te nemen dat zij wat meer was dan enkel een vrouw met Down syndroom. Ik heb (tbv mijn website, ik werk voor mensen met een handicap) er een stukje over geschreven, waarin ik ook een vergelijkbare zaak uit Canada belicht. Daar is de vader (in een vergelijkbare zaak) veroordeeld tot levenslang ( in hoger beroep teruggebracht tot 10 jaar), en het houdt de gemoederen daar nog steeds stevig bezig. Sterker nog: het is al jaren een nationale Kwestie. Met name vanuit organisaties van mensen met een handicap wordt gewezen op het meten met twee maten; als je bijvoorbeeld je veel jongere vriendin doodt omdat zij steeds zegt dat ze voor jou leeft en jij blijkt terminaal ziek te zijn, is dat dan ook gerechtvaardigd, of spreken we dan van barbaarse praktijken?. Enfin, u begrijpt wellicht mijn punt. Graag ook een belichting van de ‘andere’ kant en nu ik het er toch over heb: zo moeilijk kan het toch niet zijn om de schrijver van de vermaledijde brief waaruit Ronnie geconcludeerd heeft dat ze haar dochter kwamen halen op te sporen?

Hartelijke groet