Erwin Wieringa

Na afloop van het Summer Institute ben ik nog even blijven hangen bij mijn vrienden Doug en Deirdre Watson in New Hampshire. Doug is een van de meest begaafde ‘community organizers’ die ik ken, weet veel van begeleid werken en is boven een zeer aardig, kritisch en slim mens. Deirdre, zijn vrouw, werkt als family support coordinator en ziet vanuit de eerste hand wat er met kinderen gebeurt en hoe gezinnen daarmee omgaan. Vanochtend hebben we het uitgebreid gehad over de explosieve groei van het label autisme. Deirdre vraagt zich af wat er aan de hand is. Hoewel de groei nu weer lijkt af te nemen, ziet zij een grote toename van allerlei problemen bij jonge kinderen die zich eerst normaal lijken te ontwikkelen en dan opens stil vallen in de communicatie; stoppen met praten. Ook andere plotslinge sensorische veranderingen komen voor. De kinderen zijn vaak extreem eenzaam en ze vraagt zich af nu dit stuwmeer langzamerhand doorstroomt naar middelbare school en daarna werk, wat het maatschappelijk gevolg zal zijn. Ook vragen we ons af, hoe het komt dat aan dit feit zo weinig onderzoek besteed wordt. Komt het door de (farmaceutische industrie) financiering van onderzoek dat dot aspect, waar je geen extra pillen van gaat slijten, buiten het blikveld valt? Ook de samenhang met allerlei ecologische, genetische en andere invloeden is moeilijk te onderzoeken. Het vraagt grootschalige inzet van wetenschappers en tijd. En het vraagt ook om een perspectief vanuit inclusie; “genezers” enzo zijn er al genoeg en het wordt tijd dat we werkelijk wat gaan doen aan de groteske vereenzaming van een groot deel van deze generatie.