Erwin Wieringa

It giet oan! Buiten is het lekker koud, maar ook dit jaar wordt van 7 tot 12 juli weer het fantastische Toronto Summer Institute georganiseerd. Kom in de stemming met dit filmpje van John McKnight over community. Binnenkort hier meer informatie en als je belangstelling hebt om mee te gaan? Bel of mail!

Dit filmpje gemaakt door oa  Dave Hingsberger heb ik regelmatig tijdens presentaties laten zien. Het is een heel mooi en professioneel gemaakt filmpje over de kracht van vooroordelen en labels. Als je het gebruikt, doe het met zorgvuldige bronvermelding.

In dit filmpje, gemaakt met een mobiele telefoon, zingt een jongen (met labels autisme en verstandelijke beperking) het volkslied voorafgaand aan de finale van het honkbalseizoen. Het loopt niet zoals tijdens de repetitie en het publiek begrijpt dat hij erdoorheen geholpen moet worden. De massa is niet altijd cynisch en de samenleving heeft meer vermogen tot oplossen van alledaagse problemen als vaak wordt verondersteld.

Het fraaie boek Ondertussen, mensen in de marge en hun voorvechters kost 15 euro ex verzendkosten. Bestellen via info@erwinwieringa.nl

Op het www.niemandminder.nl congres van Pameijer zijn de eerste exemplaren van mijn boek Ondertussen, mensen in de marge en hun voorvechters uitgereikt aan de hoofdpersonen van het boek. Daarna vloog het over de tafels in de handen van ca 700 bezoekers. Een kleine greep uit de eerste reacties:

” Een vrolijk boek, waarin met hart en ziel is geschreven over mensen en met scepsis over instituties, goede bedoelingen en protocollen”

“Must read, aanbevolen!”

“Prachtige mensen opgetekend in Ondertussen”

” Boek Ondertussen in een adem uitgelezen: boeiend leerzaam, persoonlijk!”

“Een werkelijk prachtig boek, geschreven in een meeslepende stijl”

“heel mooie foto’s en leuk geschreven, maar ik heb gewoon niks met dit onderwerp”

“ben degenen die je zover gekregen hebben dit te schrijven ontzettend dankbaar. Leuke opbouw en veel goede – wetenschappelijke- informatie ook.”

“Ik hoor zulke mooie reacties op Ondertussen. Jij bent echt een wereldschrijver. “

Lees ook de bespreking van Jos vd Lans in de Canon Sociaal Werk

Ja ja, ik bloos ervan (écht)

Inclusie voor Dummies

“Was mich nicht umbringt, macht mich stärker” schreef Friedrich Nietszche en in gewoon Hollands: “Gewoon tegen een stootje kunnen, daar word je flink van!” We hoeven tenslotte niet altijd, overal en tegen iedereen maar vrolijk en aardig te zijn
Maar wat nu, als het wat je ook doet maar doorgaat? Het plagen, buitensluiten, niet uitnodigen, onderbetalen, over het hoofd zien. Steeds net niet goed genoeg zijn. Mensen worden daar letterlijk ziek van en verliezen de moed. Soms ‘slaan’ ze terug en dan heet het een gedragsprobleem. En het gekke is: de ‘buitensluiters’ zien daarin hun gelijk.: “Zie je nou wel dat het ‘andere’ mensen zijn? Ze hebben hulp nodig, een veilige, aparte plek waar niemand discrimineert en het altijd fijn is. Waar je nooit moeilijke vragen krijgt en de pijn van het alledaagse leven verzacht wordt of weggehouden.”
Het was voor vele jaren de hulpverleningsparadox, dat zorgverleners – vaak onbedoeld en uit compassie – bijdroegen aan deze uitsluiting en zo het perfecte argument vormden voor De Samenleving om het daar dan ook maar bij te laten. Er wordt al voor gezorgd namelijk door ter zake kundige mensen en organisaties. Erbij horen, gewoon naar school gaan, reële verwachtingen op een echte baan werd daarmee indirect gefnuikt.
Met Inclusie willen mensen, organisaties en overheden dat proces van buitensluiting actief terugdraaien. Tegen mensen zeggen dat ze het volste recht hebben op het deelnemen aan de samenleving en een actieve rol daarin spelen. Inclusie betekent dat we niet meer zonder elkaar kunnen en ieders bijdrage nodig is.

Vrijdag 11 2011 werd een eendaagse introductietraining Person Centered Planning / Persoonlijke Toekomst Planning gehouden. 7 deelnemers hebben een stevig gevulde dag gehad vol ideeën, praktische aanwijzingen en visie. Aanbevolen voor familieleden, ondersteuners en wmo begeleiders. Mail naar info@erwinwieringa.nl of info@stichtingdetoekomst.nl voor meer informatie en een volgende gelegenheid .

Het ‘vakblad’ Markant had een maand geleden een artikel waarin het belang van “overvragen” en het effect (negatief) op het gedrag van mensen met een handicap werd toegelicht. Omdat ik vind dat de meeste mensen -en mert name mensen met een handicap- structureel te weinig wordt gevraagd (of aangeboden) heb ik in haast een reactie tbv het juli/augustus nr op gegeven. Ik zet ‘m hieronder nog even neer. Ben wel benieuwd naar uw mening. Overdrijf ik, of heb ik zoals gewoonlijk weer eens groot gelijk? Mail me: info@erwinwieringa.nl

Ja, daar gaan we weer! Eens in de pakweg 2 á 3 jaar komt er een orthopedagoog die ons wijst op de problemen rond de draagkracht van mensen met een verstandelijke beperking. Goed bedoeld uiteraard en er zit best vaak ook wel iéts in. Toen ik na een vervelende, stressvolle dag (inclusief een bekeuring en een aanmaning van de belastingdienst) het normaal alleszins redelijk verzoek van mijn huisgenoot kreeg om “even het avondeten te regelen,” was dat werkelijk teveel gevraagd. Daar was ik ten enenmale niet toe bereid, niet toe in staat en de oplossing bleek met de afhaalchinees op 150 meter afstand uiteindelijk verbluffend eenvoudig. Ik wil maar zeggen: Overvraagd worden we allemaal wel eens en ja, daar hoort ook wel eens een onwelvoeglijk woord of een stevig gebaar bij. Sinds pakweg (de datum is me even ontschoten) 1999 hebben we een nieuwe definitie van beperking die er ongeveer als volgt uitziet (vrij geparafraseerd): “we spreken van een beperking als de persoon méér en betere ondersteuning nodig heeft in een passende context om goed te functioneren.” Anders gezegd: het is de omgeving en de manier waarop we mensen ondersteunen die bepalend zijn voor de manier waarop ze ”het doen.” Niet de vaststelling door de gedragswetenschapper van intelligentieniveau en sociaal emotionele ontwikkeling doet er toe, maar de plek waar je bent en welke mensen er voor je zijn.

Op 18 april heb ik via internet-tv met Bertho Smit gesproken over alle gedoe rond Brandon, dwangmaatregelen en vrijheidsbeperking.  Klik hier om de uitzending te bekijken en mee te doen aan de discussie of om vragen te stellen! Op 28 september was ik onderdeel van een discussieprogramma over vrijheidsbeperking georganiseerd door SKIPR en Vilans olv Gijs Wanders. Dat is hier te zien.

In hert jongste nummer van het blad “Kader Primair,” het vakblad voor leidinggevenden in het primair onderwijs (ja, ja, veelgelezen bij kapper en tandarts) staat een ‘groepsinterview’ waar ik ook aan meegewerkt heb. Klik hier voor de tekst (zonder plaatjes).

Een onverbeterlijke lastpak

Bij de dood van Wolf Wolfensberger (1934-2011)

Ik heb er niks over gelezen in de Nederlandse (vak)tijdschriften of op de belangrijke websites van organisaties die zich inzetten voor de rechten van mensen met een handicap en dat deugt natuurlijk niet.

Want het is belangrijk en treurig nieuws: Wolf Wolfensberger is 27 februari thuis overleden. Hij was al een tijdje ziek en is 77 jaar geworden. Het lijkt erop dat weinig mensen in Nederland weten hoe belangrijk Wolf is geweest voor het moderne denken over ondersteuning en inclusie. Hij was de meedogenloos eerlijke analist, denker en leermeester van alle belangrijke ‘vernieuwers’ in de hele wereld. John O’Brien, Michael Kendrick, Darcy Elks, Doug Watson, Kristjana Kristiansen, ze werden ook wel de ‘wolf-cubs’ genoemd

Zijn Duitse achtergrond –geboren in Mannheim en met zijn familie gevlucht voor de nazi’s naar de VS- maakte Wolfensberger extreem gevoelig voor ieder signaal van stigmatisering, buitensluiting en onderdrukking  van gemarginaliseerde groepen.  Wolfensberger is als hoogleraar verbonden geweest aan de Syracuse University New York en schreef meer dan 40 boeken en vele honderden artikelen over ‘zijn’ onderwerp. Zijn belang voor de positie van mensen met een handicap werd onlangs nog onderstreept in een artikel over de meest invloedrijke gebeurtenissen van de afgelopen eeuw waarin hem een prominente plaats werd toegekend door de 7 belangrijkste gehandicaptenorganisaties. Een ander blad vergeleek  de betekenis van zijn werk als van dezelfde waarde als de uitvinding van het braille-schrift, de rolstoel, het polio vaccin en de ‘american with disabilities act.’ Lees verder »

filmpje Beth Mount.