Twee jaar geleden was hij ook hier en hingen we aan zijn lippen! Zijn unieke verhalende benadering van probleemgedrag, mensen in crisis, werking van de hersens, effect van angst en hoe daarmee om te gaan was bijzonder en inspirerend. Van 16 tot 20 april hebben we opnieuw samengewerkt. Hier is een video indruk van de dag in Amsterdam op 20 april. Later vind je hier ook een verslag.

http://www.patissier-duterlay.nl/

david, william & erwin

Lees meer hier en hier. En dan is er ook nog een filmpje! Deelnemers aan de studiedagen mogen het werkboek downloaden.

In dit filmpje, gemaakt met een mobiele telefoon, zingt een jongen (met labels autisme en verstandelijke beperking) het volkslied voorafgaand aan de finale van het honkbalseizoen. Het loopt niet zoals tijdens de repetitie en het publiek begrijpt dat hij erdoorheen geholpen moet worden. De massa is niet altijd cynisch en de samenleving heeft meer vermogen tot oplossen van alledaagse problemen als vaak wordt verondersteld.

Op het www.niemandminder.nl congres van Pameijer zijn de eerste exemplaren van mijn boek Ondertussen, mensen in de marge en hun voorvechters uitgereikt aan de hoofdpersonen van het boek. Daarna vloog het over de tafels in de handen van ca 700 bezoekers. Een kleine greep uit de eerste reacties:

” Een vrolijk boek, waarin met hart en ziel is geschreven over mensen en met scepsis over instituties, goede bedoelingen en protocollen”

“Must read, aanbevolen!”

“Prachtige mensen opgetekend in Ondertussen”

” Boek Ondertussen in een adem uitgelezen: boeiend leerzaam, persoonlijk!”

“Een werkelijk prachtig boek, geschreven in een meeslepende stijl”

“heel mooie foto’s en leuk geschreven, maar ik heb gewoon niks met dit onderwerp”

“ben degenen die je zover gekregen hebben dit te schrijven ontzettend dankbaar. Leuke opbouw en veel goede – wetenschappelijke- informatie ook.”

“Ik hoor zulke mooie reacties op Ondertussen. Jij bent echt een wereldschrijver. “

Lees ook de bespreking van Jos vd Lans in de Canon Sociaal Werk

Ja ja, ik bloos ervan (écht)

“Was mich nicht umbringt, macht mich stärker” schreef Friedrich Nietszche en in gewoon Hollands: “Gewoon tegen een stootje kunnen, daar word je flink van!” We hoeven tenslotte niet altijd, overal en tegen iedereen maar vrolijk en aardig te zijn
Maar wat nu, als het wat je ook doet maar doorgaat? Het plagen, buitensluiten, niet uitnodigen, onderbetalen, over het hoofd zien. Steeds net niet goed genoeg zijn. Mensen worden daar letterlijk ziek van en verliezen de moed. Soms ‘slaan’ ze terug en dan heet het een gedragsprobleem. En het gekke is: de ‘buitensluiters’ zien daarin hun gelijk.: “Zie je nou wel dat het ‘andere’ mensen zijn? Ze hebben hulp nodig, een veilige, aparte plek waar niemand discrimineert en het altijd fijn is. Waar je nooit moeilijke vragen krijgt en de pijn van het alledaagse leven verzacht wordt of weggehouden.”
Het was voor vele jaren de hulpverleningsparadox, dat zorgverleners – vaak onbedoeld en uit compassie – bijdroegen aan deze uitsluiting en zo het perfecte argument vormden voor De Samenleving om het daar dan ook maar bij te laten. Er wordt al voor gezorgd namelijk door ter zake kundige mensen en organisaties. Erbij horen, gewoon naar school gaan, reële verwachtingen op een echte baan werd daarmee indirect gefnuikt.
Met Inclusie willen mensen, organisaties en overheden dat proces van buitensluiting actief terugdraaien. Tegen mensen zeggen dat ze het volste recht hebben op het deelnemen aan de samenleving en een actieve rol daarin spelen. Inclusie betekent dat we niet meer zonder elkaar kunnen en ieders bijdrage nodig is.

Ja, daar gaan we weer! Eens in de pakweg 2 á 3 jaar komt er een orthopedagoog die ons wijst op de problemen rond de draagkracht van mensen met een verstandelijke beperking. Goed bedoeld uiteraard en er zit best vaak ook wel iéts in. Toen ik na een vervelende, stressvolle dag (inclusief een bekeuring en een aanmaning van de belastingdienst) het normaal alleszins redelijk verzoek van mijn huisgenoot kreeg om “even het avondeten te regelen,” was dat werkelijk teveel gevraagd. Daar was ik ten enenmale niet toe bereid, niet toe in staat en de oplossing bleek met de afhaalchinees op 150 meter afstand uiteindelijk verbluffend eenvoudig. Ik wil maar zeggen: Overvraagd worden we allemaal wel eens en ja, daar hoort ook wel eens een onwelvoeglijk woord of een stevig gebaar bij. Sinds pakweg (de datum is me even ontschoten) 1999 hebben we een nieuwe definitie van beperking die er ongeveer als volgt uitziet (vrij geparafraseerd): “we spreken van een beperking als de persoon méér en betere ondersteuning nodig heeft in een passende context om goed te functioneren.” Anders gezegd: het is de omgeving en de manier waarop we mensen ondersteunen die bepalend zijn voor de manier waarop ze ”het doen.” Niet de vaststelling door de gedragswetenschapper van intelligentieniveau en sociaal emotionele ontwikkeling doet er toe, maar de plek waar je bent en welke mensen er voor je zijn.